Mijn bestie

Je bent m’n bestie van de basisschool. We liepen jarenlang samen op. Wat hadden we een lol samen. Gekke dingen uithalen. Wij met z’n tweeën onder schooltijd naar de dierenarts met een zieke hamster. Heel hard liedjes zingen op de fiets. Maar jij vond het leven moeilijker en botste er regelmatig tegenaan. Soms werd het zo erg. Dan bezocht ik je op een gesloten afdeling. Je krabbelde op. Maar het bleef niet bij een keer.

Inmiddels heeft de psychose een chronische vorm gekregen. Je duwt alles weg wat niet veilig voelt. Je achterdocht is groot. Dus je wilde geen contact meer. Zo gaat dat, als de wereld onveilig voelt.

Je blijft m’n bestie. Ook al zie ik je niet meer. Door jou ben ik gaan zien dat het leven niet maakbaar is. Dat je jezelf kan kwijtraken. Dat pillen verdoven, maar niet iets oplossen. En wat is er precies op te lossen? Die zoektocht. Die heb ik opgepakt. Als een levenswerk. Het zoeken naar manieren die het leven draaglijk en lichter maken. Of liefst weer mooi maken. Dat doe ik gek genoeg al heel lang.

Ik besef, jouw leven loopt door mijn leven.