cart
Hartenwerk - coaching voor mensen die luchtiger willen leven

Wegnemen van dat sluimerende rotgevoel

Het afgelopen jaar ben ik bezig geweest om een aanvullende techniek te leren. IEMT.

Een techniek die op EMDR lijkt. Kort uitgelegd kijk je waar iemand last heeft en hinder ervaart. In zichzelf. Aan anderen en omstandigheden kunnen we niet echt wat veranderen. Al denken we dat vaak wel.

Je kijkt dus naar datgene wat je hindert. En naar het gevoel dat je daarbij hebt. En met IEMT spoor je terug naar de eerste keer dat je dat gevoel hebt gehad. Die herinnering, die ga je met IEMT aanpakken. Niet wegpoetsen maar weg ‘zetten’ op een gezondere plek in geheugen. Zodanig dat het verleden niet meer dwars door het heden heen walst of subtiel achter in je nek blijft hijgen.

Iets wat eerder gebeurd is, en soms al lang geleden, kan z’n sporen achterlaten. Angsten die je als kind ervaren hebt, sla je op en blijven bij je. En worden geactiveerd wanneer er weer iets gebeurd dat op die situatie lijkt. Soms heel tastbaar zoals met angst voor honden of spinnen. Maar het kan ook heel subtiel of sluimerend zijn. Zo kan je als kind ervaren hebben dat je er niet toe deed. Dat is een heftige ervaring. En overtuiging. Waarbij vaak de overtuiging wel in je doorleeft maar de herinnering al ver weg gezet is.

 

En terwijl je bezig bent kun je zomaar getriggerd worden. Komt er een sterk gevoel op of verschijnt er een onzichtbaar rotgevoel. Soms heb je amper door wat er van binnen ‘aanslaat’. Een rotgevoel waar je niet eens woorden aan kan geven.

En daar kan IEMT een helpende methode bij zijn.

Wat een opluchting. Dat zoiets bestaat. En dat er een manier is om van die belemmeringen af te komen. Tastbare maar ook sluimerende belemmeringen…

Waar heeft het mijzelf bij geholpen?

IEMT heeft mij geholpen om meer te voelen. Op een of andere manier verstarde ik vaak. En ging ik heel erg praten en gewoon maar doen zonder echt te voelen. Daar zit nu beweging in. Ik voel veel duidelijker waar ik bang voor ben. En ik voel me vrijer, minder ingehouden en minder voorzichtig.

Dat is mooi. En daar wil ik ook meer van uitdelen. Inzetten in mijn werk. Vertellen dat er hoop is. Ook als je denkt dat dit sluimerende gevoel of die dagelijkse angst of wat dan ook “er voor altijd bij hoort”. Dat is namelijk in heel veel gevallen niet zo.

Interesse gewekt? Klop bij me aan.

Raymonde

Een saaie presentatie over mezelf…

Vandaag mocht ik mezelf voorstellen bij een klant waar ik nog nooit geweest was. Een driegesprek met een manager, een medewerkster (die ik ga coachen) en mijzelf.

Het gesprek was een mooi moment om mezelf voor te stellen.

Nou die gelegenheid kreeg ik. Top. Tot zover dan… Want ik begon me toch een saai stuk te vertellen…!!!

Waarom ging ik nou zo’n saai, feitelijk, onpersoonlijk stuk over mezelf vertellen? Waarom niet gewoon een leuk stuk? Iets waarbij je gelijk weet: he, dat is Raymonde!!! Mijn eigen verhaal doen roept toch schroom op. Zeker op nieuwe, onbekende plekken. Dan ben ik bang dat het niet professioneel klinkt. Dat het anders ‘hoort’. En… ik vergéét dat mijn eigen verhaal veel en veel leuker is.

Natuurlijk, je mag je verhaal afstemmen op wie je voor je hebt… en ja, je kan voor iets heel veiligs kiezen. Maar nee. Dan loop je een kans mis. De kans om jezelf te laten zien, precies zoals je bent.

Dus hup met de geit. Vertel wie je bent:

Ik ben Raymonde. 48 jaar. Getrouwd en moeder van 3 pubers. Toen ik zelf puber was wist ik al dat ik psycholoog wilde worden. En dat werd ik. En toch nam ik allerlei omwegen. Ik negeerde wat ik écht wilde en koos voor werk dat er op leek. Ik koos voor veilig, voor baanzekerheid. Maar vergat mijn passie. Ondertussen werkte ik kei-hard en kreeg rsi klachten. Inmiddels weet ik het wel: luister goed naar jezelf. Luister naar je wensen en grenzen. En loop je eigen pad. Daar wil ik mensen in aanmoedigen.

Ik houd van speels, eerlijkheid en humor. Ik heb een eigen boekje geschreven (en getekend), heb een club van aardige mensen opgericht (op Facebook) en ik schrijf blogs waarmee ik mensen aanmoedig om aardiger naar zichzelf te zijn.

Ik geloof dat er heel veel mensen zijn die onaardig naar zichzelf zijn. Die doorgaan, terwijl het eigenlijk niet gaat. Of die op hun tenen lopen of iets doen wat ‘hoort’ in plaats van dat het goed voelt. Die dingen slikken of ruimte weggeven of zichzelf onnodig klein maken.

Ik word heel blij als mensen door mijn coaching beter in hun vel zitten, blij naar zichzelf en hun loopbaan kijken, goed weten wat ze willen, dappere keuzes maken en beter voor zichzelf zorgen.

Onaardige kant in jezelf

Vandaag is het weer tijd om wat te vertellen over de onaardige kant in jezelf. Ik heb er al vaker wat over geschreven, maar vandaag doe ik het gewoon nog een keer.
 
Wat doet de onaardige kant in jezelf zoal?
Die springt op als je ‘stomme’ dingen doet. Als je je vergist, als je twijfelt, als je het niet goed weet of als je onhandig boos wordt… Momenten dus waar je zelf van baalt.
 
Dat is nou precies het moment dat die onaardige kant opspringt. Die maakt het alleen nog erger. Die onaardige kant zorgt ervoor dat alles wat je over jezelf denkt voor eeuwig en altijd niet meer goed komt. Die zegt tegen je: “Nee he, jij ook altijd met je getwijfel, het komt nooit goed met jou! En nee, je bent ook echt waardeloos als moeder. En als partner. En eigenlijk ook als coach of wat dan ook.”
 
Je ziet het: die onaardige kant trekt je behoorlijk diep de modder in. Juist omdat de uitspraken radicaal, blijvend en voor altijd zijn. Ze laten niks van je heel.
 
Wat kun je nou het beste doen als je merkt dat die onaardige kant opspeelt?
 
Een goeie vraag. Allereerst: Het helpt al dat je weet dat die onaardigerd actief is. Die beul. Jaag hem weg. Zeg dat hij een ander keer kan terugkomen (dat zeg je dan wel, maar een volgende keer jaag je hem gewoon weer weg!). En, wees aardig naar jezelf. Spreek jezelf toe met bemoedigende woorden. Zoiets van: Je mág twijfelen en onhandig boos worden en stomme dingen zeggen. Je mag gedoe veroorzaken. Niks aan de hand. Dit gaat echt weer over. Je bent meer dan dat. En de wereld vergaat niet.
 
Ten minste…niet door jouw handelen. Echt niet.
 
Drink thee. Neemt een stuk chocola. En blijf nog even zitten.

Ik negeer jou

Mijn lijf is mijn maatje. Die is er altijd. En mijn lijf zal me altijd raadgeven en zeggen wat nodig is.

Maar hoe goed je mij ook raadgeeft…ik heb je vaak genegeerd. En ik ben regelmatig doorgelopen. Terwijl ik wist wat je bedoelde. Daar twijfelde ik eigenlijk niet aan. Maar ik wilde er niet naar handelen. Mijn hoofd had het dan voor het zeggen.

Mijn lijf vertelde me, lang geleden, dat mijn relatie niet goed zat. Toen liep ik door. Zeven jaar lang. Mijn lijf sputterde ook omdat mijn werk niet okay was. Maar ik ging door. Een aantal jaar. Bizar. Dat je signalen parkeert. En een boodschap aan jezelf wegstopt en onbelangrijk maakt.

Dus dit is wat ik doe. En met mij velen anderen.

Negeren en doorgaan. Doorgaan met iets wat in de kern niet okay voor je is. Iets wat je uitput, ongelukkig maakt en wat niet bij je past. Als je eerlijk bent.

Hier ging het afgelopen week over. Bij mij zelf, in mijn praktijk, in de supermarkt… Overal zag ik voorvallen en voorbeelden. Neem jij je lijf serieus? Heb je door dat er signalen zijn? En wat doe je met je signalen?

Vaak houden we ons groot. Dat hebben we immers als kind heel goed geleerd. Maar wat nou als je wél naar je lijf luistert? Wat zegt je lijf precies? Wat zou jij nou – volgens je lijf – moeten doen? En…wat vind je daarvan?

Ik ben benieuwd.

Jezelf zijn. Wat nou als dat lastig is…?

Als kind leer je al om rekening met anderen te houden. Om te doen wat de grote mensen willen. Je leert om vaarwel zeggen tegen de dingen waar je héél veel zin in hebt: lekker schreeuwen, wild doen, op tafel staan…of juist lekker in een hoekje stil zitten dromen. Wat het ook maar is.

En dan…als je eenmaal groot bent moet je precies weten wát je wilt. Je moet weten welke studie je gaat doen. En met wie je gaat trouwen. En wanneer je te lang op je tenen hebt gelopen of het nog wel even volhoudt.

Sommige mensen kunnen dat heel goed. Die weten haarfijn wat ze willen. En zijn het gewend om heel goed naar hun eigen kompas te luisteren.

Maar. Een groot deel ook niet. Die weten het gewoon niet. Die willen wel bij zichzelf te rade gaan. Maar er komt niet zoveel. Net of het kompas niet zo goed werkt.En dan is het best lastig om te kiezen. Om grenzen aan te geven. En om je koers te bepalen.

Ik hou ervan; om mensen te helpen die aarzelen, die dichtslaan als ze het ZELF mogen zeggen…Mensen bij wie het stil wordt als je ze vraagt wat ze zélf willen.

Ik ga je niet opjagen. En ik ga het niet van je overnemen. Ik zoek mee, langs de zijlijn. En geef je de ruimte die nodig is om je eigen antwoorden te vinden.

Heb je zin om beter te weten wat je wilt? Neem contact met me op!

Teveel.

Afgelopen week sprak ik 3 vrouwen bij wie het teveel was. Zoveel, dat het hardop gezegd werd. En dat er tranen vloeiden. Reden voor een blog.

Soms heb je dat. Dat je emmer bijna overloopt. Dat er zoveel dingen op je af komen. En dat het maar doorgaat. En niet minder wordt. Het eind is nog niet in zicht.

Je zorgen zijn groot. Hoe zal het na de zomer gaan? Gaat het dan wel beter? Gaat het sowieso wel goed komen? Komt er wel herstel of beterschap? En ondertussen spring je maar weer op. Blus je brandjes en zet je dingen recht die scheef raken.

En je meer en meer op. Je voelt een intense vermoeidheid. En je de donkere wolk wordt groter. Je veerkracht raakt op. En dat is best eng. Want normaal kon je nog op jezelf bouwen…

Wat doe je. Op zo’n moment…dat je eigenlijk niks meer helder ziet.

  • Spreek je nood uit. Deel je verhaal, maar vooral je nood, met anderen.
  • Laat met je meedenken door een fris en lief iemand. Laat iemand orde op zake stellen. Iemand die meekijkt en hoort wat jij nodig hebt.
  • Zie het als iets van tijdelijke aard. Deze crisis gaat over. Organiseer nu je hulptroepen.
  • Ga wandelen of fietsen. Loop of fiets je hoofd leeg. Beweeg en ontspan.
  • Laat je vertroetelen. Eet lekker. Laat je masseren. Of ga aan het water zitten.

Herkenning? Je bent welkom! Kom voor een kop koffie.

Ik moedig mensen aan om aardig naar zichzelf te zijn.