cart
Hartenwerk - coaching voor mensen die luchtiger willen leven

Dat is nog eens liefde…

Met mijn hond loop ik over de dijk. En vandaag spreek ik een man van 76 jaar. We lopen samen op. En we vertellen elkaar hoe goed het wandelen voor ons is.

Hij vertelt dat hij mantelzorger is. Zijn vrouw heeft 6 jaar geleden een hersenbloeding gehad. En hij doet nu alles in huis. Hij wist niet dat het zoveel werk was.

Hij vertelt dat zijn vrouw geen emoties meer heeft. Dus ze is er wel, maar ze is anders geworden. De sprankeling is weg. Dat lijkt me niet niks…. Maar hij zegt: “Ook daar wen je aan, na 6 jaar”.

Hij besef iedere dag weer: “Zij kan er niks aan doen! En…zij zou het ook voor mij doen. We zijn al 55 jaar samen!”

Dat is nog eens liefde.

Ik ben onder de indruk. Hij dealt met de verandering. En maakt er wat van.

Ik schaam me dood

Het was tijdens de uitvaartdienst van mijn schoonvader. Vorige weekend. Midden in de dienst vergat de pastoor dat mijn zwager nog zou spreken. Hij ging al naar de afronding en hij riep mijn schoonzus naar voren. Er ontstond wat onrust en er gingen wat vragende blikken heen en weer. Mijn zwager stond op en liep naar voren.

Toen viel het kwartje bij de pastoor. En gelijk glipte de woorden uit zijn mond: “ik schaam me dood!”

Ik moest lachen en voelde ontroering om zijn eerlijkheid. Eigenlijk haalde zijn eerlijkheid alle spanning uit de lucht. En ik dacht: eerlijk toegeven dat je een misser maakt, dat is super krachtig!

Nou…ik ga oefenen.

Ga nou maar gewoon voelen!

Vanmorgen zag ik het: Ik draai er omheen. Ik ga helemaal niet voelen! Nou…okay ik voel wat rand-dingen. Meestal iets van boosheid! En dan denk ik: zo zo…jij bent goed bezig met je gevoelens!

En het klopt. Ik ben er mee bezig. Ik zeg er veel over. En ik denk er over. En ik pieker. En ik wakker nog wat extra gevoelens aan…

Maar écht voelen doe ik niet.

En als je dat doorhebt, dan ben je er bijna. Nog één vraag te gaan. Wat doet het écht met je? Beseffen wat er nou eigenlijk geraakt is. En het dan toelaten. Voelen. En doorademen.

Precies op dat moment ontspant je lijf.

En gebeurt er iets met de knoop in je buik. Of je dichtgeknepen keel. Of je verkrampte nek.

En vergeet niet: Je bent nooit klaar. Maar je komt wel verder.

Opstaan en weer doorgaan

Vandaag las ik een stukje over ‘opstaan en weer doorgaan’.

En dat raakte me.

Het ging over de turner Epke Zonderland. Op de Olympische Spelen van 2016 gebeurde er iets tijdens zijn oefening aan de rekstok. Hij kan lang getraind en ernaar toegeleefd. Zijn hele leven stond in het teken van deze bepalende wedstrijd. En hij had er zoveel voor gedaan. Alles. Vol vertrouwen begon hij aan de oefening. Toen gebeurde er iets onvoorstelbaars: hij greep mis op het ‘moment suprême’ en belandde op de grond. Iedereen die keek hield de adem in. Wat zou hij gaan doen? Die gouden medaille kon hij wel vergeten. Epke maakte toen een moedige keuze. Hij stond op en koos ervoor om zijn oefening af te maken. Het applaus daarna was oorverdovend. Daar stond een winnaar, ook al zou hij de gouden plak niet krijgen.

Dat oorverdovende applaus. Dat heeft iets magisch. De oefening mislukt en toch… Epke maakt de oefening af.

Opstaan.

Als dingen tegenzitten is het soms bar lastig om op te staan en weer door te gaan.

Toch is opstaan waardig. En moedig. En helpt je trouwens letterlijk overeind.

Je voorstellen dat je op het allerergste moment – zoals bij Epke – valt en dan toch weer opstaat…en applaus krijgt!

Dat is een aanmoediging. Om het ook te doen.


Fouten. Oké, doe mij er nog maar een paar.

Als je aan supervisie doet, dan ontkom je er niet aan. Je gaat kijken naar je leerpunten, naar wat nog niet super loopt of wat je lastig vindt.

Als je aan supervisie doet, dan ontkom je er niet aan. Je gaat kijken naar je leerpunten, naar wat nog niet super loopt of wat je lastig vindt.

Dit najaar ben ik er mee gestart. Met supervisie. En als ik eerlijk ben, verbloem ik liever wat ik niet zo lekker loopt. Niet dat je daar verder mee komt, maar toch. Het lijkt het veiligst. Want als je je zwakke plekken verborgen houdt, lijk je toch redelijk sterk, niet waar?

Maar, uiteindelijk ben je het toch zelf weer, die daar op dat lastige punt staat (waarvan je weet dat je het zelf niet goed weet). En tja, dat voelt dan eigenlijk helemaal niet veilig.

Snap je me nog?

Je schijn-veilig voelen doordat je groothoudt. Je muren optrekken en je zwakke plekke niet laten zien. In eerste instantie lijken die muren aardig stevig, maar in tweede instantie voelt het helemaal niet zo stevig. En is het fijner om dat geworstel van binnen aan te gaan.

Zo zag ik gisteren, tijdens de supervisie, plotseling wat ik vergeten was. En zag ik wat ik wél had kunnen doen. Alsof er nieuw lijntje in mijn hoofd gelegd werd…Een nieuwe verbinding, een inzicht.

Fouten zijn je belangrijkste bron om beter te worden. Ze zijn hét kantelpunt waarin je dingen gaat aanscherpen en verder komt dat je ooit kwam.

Fouten maken je sterker dan ooit.