cart
Hartenwerk - coaching voor mensen die luchtiger willen leven

Moedig

Twee clienten.

Allebei vertellen ze me vandaag iets, zomaar tussendoor, waarin ze enorm moedig waren. De een recent. En de ander uit een iets verder verleden. Het zijn voorbeelden waarin ze opstaan, zeggen wat ze echt vinden en waar ze de consequenties voor lief nemen.

Ik hoor in hun verhalen dat het pittig is. Dat ze het menen wat ze zeggen. Ze spreken de waarheid. 

Dat raakt, die waarheid. Die uit de tenen komt. En het is díe waarheid die zorgt dat dingen daarna anders gaan.

Moed maakt indruk. Moed zorgt voor duidelijkheid. Voor beslissingen.

Denk gewoon eens terug aan jouw moedige momenten.

Scrol eens terug in de tijd. Scrol door tot je bij een moedige moment uitkomt. En besef, dat je het in je hebt. Hoe onhandig, bibberend of stellig het ook was.

Met een knijper op je vleugels kan je niet vliegen!

Nee natuurlijk niet. Als je er naar kijkt zie je het gelijk. Vliegen kan niet als je een klem op jezelf zet.

Maar wat zet jou nou op de rem? Vaak heb je amper door dat er een knijper op zit. Gewoon, omdat je het zo gewend bent. Totdat iemand een post stuurt met een vogel en een knijper. En je vraagt: welke knijper voel jij? Wat houdt jou tegen om te gaan vliegen?

Als ik naar mezelf kijk ervaar ik angst om helemaal mezelf te volgen. Dat is mijn knijper. Ik vind het vaak veiliger om anderen te volgen.

Die angst…is ooit met een goeie reden bij mij gekomen. Want zo gaat dat. En ik mag er zelf mee dealen. En dat begint met ‘zien’ dat ie er is. En dan eens rustig kijken wat helpt om hem af te doen.

Knijpers… we hebben ze allemaal.

Welke knijper heb jij op je vleugels? Wat remt jou om te doen wat je eigenlijk wil doen?

Ruzie

Een ingewikkeld iets.
Ruzie schud je wakker. En laat je voelen dat je een mens bent. En dat je niet de ander bent. Maar echt op jezelf. En soms is het zo moeilijk om de ander te snappen. Daarom bots je ook tegen die ander aan. Soms is het je kind, je man, iemand op straat. Soms wil je wel met alles ruzie maken.

Soms weet je niet hoe je erin verzeild raakt. En zeker niet hoe je eruit komt. Soms ben je in de overgang. Of niet. Of is het donker. Of raken dingen je gewoon.

Ruzie.
Hoe doe je dat als aardigerd?
Piekerend? Sussend? Schreeuwend? Zwijgend?

Ik zou zeggen. Doe het allemaal. Probeer ook eens wat anders. En vind jezelf weer.
Vind jezelf vooral weer aardig. Dat helpt.

Uit: de club van aardige mensen

 

Geloven dat je goed bent

Geloven dat je goed bent. Precies zoals je bent. Soms is dat het moeilijkste. Achter jezelf gaan staan. In alles wat je doet. Gewoon omdat dit is wie je bent.

Afgelopen dagen kreeg ik heel mooi nieuws van een cliënt. Hij schreef hoe hij zich nu voelt, zo aan het eind van zijn traject. Hij heeft zich al heel lang koers-loos gevoeld, somber en passief. Niet aan zet. Niet wetend wat hij zelf wilde. En nu voelt hij van alles. En kan hij kiezen. En voelt hij zich sterker. Wat er ook op hem afkomt.

Prachtig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Angst

Sinds een paar weken lees ik het boek Playing Big en volg ik de online leesclub van Heleen Hoppesteyn.

Deze week ging het over angst.

Angst die je bang maakt om dingen te doen. Die je op de rem zet. Die zorgt dat je jezelf niet voor schut zet. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Nu blijken er twee soorten angst te zijn. In het Oude Testament wordt er al over gesproken. Over Jira en Pachad.

Pachad is onze irrationele angst. Hij is heftig, maakt dingen erger dan ze zijn en nemen een loopje met je.

Jira is een soort eerbiedige angst. Je zit tegen iets groots aan te hikken en je voelt je zenuwachtig worden. Je knijpt hem van binnen maar je weet dat je er mee door moet gaan. Omdat het nou eenmaal verbonden is aan wie jij bent en waar je voor gaat.

Iets doodeng vinden maar het toch doen.

Ik kan je zeggen dat het mij helpt om te weten dat er Jira-angst is. En dat die spanning een mooie aanwijzing is dat je op het goede pad zit.

Boekentip: Playing Big, van Tara Mohr.

Stoppen met de strijd

“Waar heb je nou het meeste aan gehad?”, vroeg ik. Ik zat naast de jonge vrouw die ik afgelopen tijd begeleid had. In de zomer was ze bij me gekomen omdat ze veel piekerde en slecht sliep. Ze ging aan een nieuwe opleiding beginnen. Vorig jaar was ze ook met een opleiding begonnen, maar vastgelopen en gestopt.

Nu weer een nieuwe start en dus aardig wat spanning in de lucht.

“Wat mij het meeste bij blijft…” zei ze, “is die keer bij de bbq (huh…niet eens tijdens een sessie?!) toen je zei: “Weet je, misschien moet je ook gewoon accepteren dat je iemand bent die af en toe slecht slaapt.”

Die uitspraak dus. Juist deze zin gaf lucht. Raar he. Hoe één uitspraak heel belangrijk kan zijn. En heel veel spanning er af kan halen.

Ik denk dat we vaak een strijd aangaan met ‘iets’ waar we last van hebben. Of het nou slecht slapen is, je angstig voelen of onzeker zijn. We veroordelen onszelf, vinden ons zelf stom of mislukt.

Maar stel nou… dat je de strijd stopt. En dat je aardig naar jezelf doet. En dat je zegt: “Ja, zo is het. Dit ben ik. En ja, dit doe ik. Op dit moment. Misschien verandert het nog maar misschien ook niet”.

Het stoppen met de strijd. Dat kan al veel lucht geven.